http://lalesiah.mycloob.com/
...................................
حکایت بی نانی
می سپارم دل به دریا،بی خیال
می شمارم لحظه ها را،بی خیال
می کشم بر دفتر نقاشی ام
نقش های زشت و زیبا،بی خیال
دوره گردی می شوم هر شب چو باد
دست تکرار غزل ها،بی خیال
گاه در آشفته بازار دلم
می شوم تنهای تنها،بی خیال
بی خبر از شعر پر تشویش عشق
می کنم خود را تماشا بی خیال
گاه می سازم برای روح خود
نردبانی تا ثریا،بی خیال
گاه از ترس نبود مصرعی
می زنم عمری تقلا،بی خیال
بی خیالم با خود اما با تو من
حرف هایی دارم اما...بی خیالپره از هوای سرد بی کسی
شب من وقتی به دادم نرسی
بسته بی تو دلم از ترانه لب
یخ زده بی توتنم تو دست شب
وقتی رفتی لحظه بی تو جون سپرد
باد وحشی همه ی شعرامو برد
وقتی رفتی بغض آسمون شکست
دل که تنهایی تو باورش نبود
جز هوای تو توی سرش نبود
بعد تو به باور شکست رسید
رفتی و از همه ی دنیا برید
به خدا حق دل من این نبود
به خدا وقت شکستنش نبود
خیلی زود بود واسه دلمرده شدن
از همه زندگی سر خورده شدن
نیامد و چشمهای بارانی مرا در بغض
ابرها مدفون ساخت و در پشت ابرهای خیالم گم شد و من ِ گریز زده
را تنهای ِ تنهای در میان هجوم ِ بی نشانی ها، خسته و درمانده رها کرد
تا...
همصدا، بابارش ِ لهجه بی کلام ِ باران
برپرهای سوخته ودل ِ به یغمابرده ام
وشب مرده گی هاوحصاری که تاابد
درآن جاوادنه خواهم ماند
برای خود
مرثیه
سرایی
کنم
دلم خون شد ازاین بیگانه مردم
خوشاآن مردمان جانانه مردم
بیاییدای به جان آسودگاران
به این میخانه بامیخانه مردم
پریشان خانه ای دیدیم وگفتیم
دریغازین پریشان خانه مردم
بدین خلوتسرا بیگانه مردم
به ازدیداراین بیگانه مردم
دمی ازبا توبودن با توای دوست
منم دیوانه تر ، دیوانه مردم
نقش من در بركه های چشم او دیگر شكسته
آنكه روزی عاشقونه گرمی آغوش او بود تكیه گاه خستگیهام
دیدم آخر در نگاهش لحظه تلخ جدایی رنگ مرگ آرزوهام
سر به زانو می گذارم تا نبینم رفتنش را
آه من در سینه ام باش تا نگیری دامنش را
از نگاه من گریزان آن دوچشم پرگناهش
می گریزد تا نبینم مرگ عشقو در نگاهش
چشم چون آئینه ی او آن دو چشمانی كه روزی
با نگاه عاشق من لحظه لحظه روبرو بود
دیدم و باور نكردم چون غروبی سرد و سنگین
اینچنین با من غریبه خالی از هر گفتگو بود
من نمی پرسم كه آمد زیرو و رو شد آشیانم
او نمی خواهد بگوید من نمی خواهم بدانم
گر پشیمان هم بیاید من نمی خواهم بمانم
امید نا امیدی های من بر تن خورشید می پیچد به ناز
چادر نیلوفری رنگ غروب
تک درختی خشک در پهنای دشت
تشنه می ماند در این تنگ غروب
از کبود آسمان های روشنی
می گریزد جانب آفاق دور
در افق بر لاله سرخ شفق
می چکد از ابرها باران نور
می گشاید دود شب آغوش خویش
زندگی را تنگ می گیرد به بر
باد وحشی می دود در کوچه ها
تیرگی سر می شکد از بام و در
شهر می خوابد به لالای سکوت
اختران نجوا کنان بر بام شب
نرم نرمک باده مهتاب را
ماه می ریزد درون جام شب
